|
Öfke! İnsana ait; Hayvansı dememiz,arındırmak içindir ruhumuzu. Öfkelenmeye görsün insan, Şeytan kuşatır etrafımızı, Gümüş tepsilerde, kin şuruplarıyla, "Al al da bunla zehirle,acılar çektir hasmına. kıvransın avcılar içinde"der. Ama biz tenezzül etmeyiz şeytana, Çünkü bizim şuruplar altın tepsidedir...öfkeliyken.... En büyük öfkemiz en sevdiğimize, kıyamadığımıza,canımıza,biriciğimize, Onu en iyi biz tanırız,en ölümcül zaaflarını gereriz yayımıza Kıyısından köşesinden zehirli yılanlar çıkarır hafızamız..... Hepsi öcünü alır,hasmımızdan, Öfke gider, Kulağımızdaki ve gözümüzdeki şeytani perde yırtılır. Önümüzde kolu kanadı,ümidi kırılmış bir masum... Kulağımızda yüreğimizi titreten hüzünlü ağıt. Bize ait öfke, Kusursuzum, Sevecenim, Affederim, Güleryüzlüyüm..... diyene ait...
Elki
| 
